"Jongens", zei ik, "wie wil er een bordje pap?"
"Ik ben een meisje hoor!" zei Mario boos. "Ja dat weet ik." zei ik. "Waarom zeg je dan JONGENS?" "Nou, ja" zei ik "mijn moeder zei dat ook altijd tegen mijn zussen en mij. Zo van Jongens aan tafel!. Maar dan bedoelde ze ons meisjes."
"Ik vind dat heel raar!" zei Mario.
"Ik denk dat mijn moeder dat zei omdat we JONG waren, net zoiets als JONGELUI." zei ik.
"Ik vind dat nog steeds heel raar!" zei Mario
Daar moest ik even over nadenken.

"DIEREN," zei ik toen "wie wil er een bordje pap?"
"Alleen als het helemaal plantaardig is!" zei Pan.
"Amandelmelk met havermout en kokosbloesemsuiker, is dat goed?" vroeg ik. Dat lustten ze alledrie wel!

Na de pap wilden ze naar buiten. Het regende niet meer en de zon scheen zelfs!
"We gaan lekker op straat spelen!" riep Hit. "Dat is goed" zei ik "maar het is fris dus trek wat warms aan. En neem de sleutel mee."

Dat deden ze. Ik ging lekker een puzzeltje maken.
Ik was nog maar net begonnen toen ik gestommel op de trap hoorde. De deur ging open en ik hoorde iemand hard huilen.
"Ik heb BLOED!" brulde Mario "heel veel!" En van ellende moesten Hit en Pan ook huilen!
"Hebben jullie allemaal bloed?" vroeg ik. Maar dat was gelukkig niet zo. Alleen Mario had bloed op haar pootje. Ze was gevallen met rennen.
"Ik ga er een gauw pleistertje op doen!" zei ik. Dat vond Mario goed en ze hield op met huilen.

Maar toen ik een pleister op het pootje van Mario plakte, wilden de anderen dat ook een pleister.
"Maar jullie hebben toch geen bloed?" vroeg ik. "Jawel" zei Hit "een heel klein beetje. Kijk maar goed met je vergrootglas!" Dat deed ik, maar ik zag echt geen bloed! "Weet je wat, jullie krijgen ook een pleister, maar Mario krijgt de mooiste. Want die heeft echt bloed!" Dat vonden ze een goed plan en zo kreeg iedereen een pleister.

Daarna hebben we nog spelletjes gespeeld en pannenkoeken gegeten.
En iedereen vond het een heel gezellige logeerpartij, ondanks het BLOED!
 

© Lydia Snijder 2026